Καλώς ορίσατε Επικοινωνία | Σύνδεσμοι | Sitemap
 
 Τελευταία Νέα:  
Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017
GreekEnglish



Η εφημερίδα της Υπηρεσίας


Donwload Mykonos e-books


GR, DE, ENG, RU, IT, SWE



Πολιτισμός > Eκδόσεις > Μύκονος  


Eίναι γιορτή κάθε φορά που αποκαλύπτεται μια σειρά σπάνιες, άγνωστες, ερασιτεχνικές φωτογραφίες της Μυκόνου από παλιά, οικογενειακά κιτάπια.

Όπως φαίνεται, ακόμη υπάρχουν τέτοια για να μας ξαφνιάζουν πού και πού ευχάριστα.


Το υλικό αυτό προέρχεται συνήθως όχι από πολύ μακρινές μας, όμορφες και συγχρόνως δύσκολες εποχές, που, αν και ζήσαμε ένα μέρος τους οι ίδιοι, μας φαντάζουν παραμυθένιες εξαιτίας των μεγάλων αλλαγών και της οικοδομικής έκρηξης των τελευταίων τριάντα-σαράντα ετών στο νησί.

Πρόκειται για φωτογραφίες-ντοκουμέντα που επί δεκαετίες τραβούσε στη Μύκονο ο εραστής του νησιού γιατρός Θεόκλητος Τριανταφυλλίδης (1908-1977),
Μυκονιάτης την καταγωγή από τη μεριά της μητέρας του Μαρίας Λυκούρη (1886-1973).

Η οικογένεια Τριανταφυλλίδη περνούσε ανελλιπώς τα καλοκαίρια της στη Μύκονο, γι' αυτό, άλλωστε, και όλες οι φωτογραφίες είναι καλοκαιρινές, κυρίως από τη Χώρα. Θυμάμαι καλά μητέρα και γυιο ώς μειλίχια, προσηνή, αγαπητά και σεβαστά στο νησί πρόσωπα κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, καθώς επίσης θυμάμαι τη σύζυγο και τα παιδιά του γιατρού, ο οποίος συχνά είχε βοηθήσει τους Μυκονιάτες στις περιπτώσεις των ιατρικών αναγκών τους εκείνα τα χρόνια της στέρησης. Επιπλέον, σε προσωπικό επίπεδο υπήρχε και μια μακρινή συγγένεια με την οικογένειά μου από την πλευρά της μητέρας μου.

Βλέποντας το αξιόλογο φωτογραφικό υλικό, που με τόση φροντίδα διαφύλαξε και μου έδειξε ο γιος του γιατρού μηχανολόγος - μηχανικός κ. Λώρης Τριανταφυλλίδης, ευφράνθηκα και, όπως πάντοτε στις παρόμοιες περιστάσεις, ξαναταξίδεψα γλυκύπικρα ταξίδια νιώθοντας ικανοποίηση όπου μπόρεσα να βοηθήσω στην ταύτιση προσώπων και τοπίων για το τμήμα των μυκονιάτικων φωτογραφιών, γιατί το φωτογραφικό αρχείο του Θεόκλητου Τριανταφυλλίδη περιέχει πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες και από άλλα μέρη της Ελλάδας. Πολλές από τις μυκονιάτικες εικόνες δεν δείχνουν μόνο τον έρωτα του φωτογράφου για τον τόπο, αλλά και την καλλιτεχνική ευαισθησία του, όπως μαρτυρούν τα θέματα που διάλεγε, το καδράρισμα, οι γωνίες λήψης.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα πρόσωπα των φωτογραφιών είτε πρόκειται για απλούς μεροκαματιάρηδες του λαού είτε για άτομα της αστικής τάξης της εποχής.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΣΑΘΑΝΑΣ
Μύκονος, Λαμπρή,8 Απριλίου 2007
 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατο του πατέρα μου και αποφάσισα να εκδώσω ένα λεύκωμα με δικές του φωτογραφίες της Μυκόνου από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 έως και το θάνατό του στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Ο Θεόκλητος Τριανταφυλλίδης, γνωστός στους φίλους του σαν Otto, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Απριλίου του 1908.
Γονείς του ήταν ο Σπύρος Τριανταφυλλίδης, Μηχανικός στο επάγγελμα με καταγωγή την Βυτίνα Αρκαδίας και η Μαρία Λυκούρη από τη Μύκονο.
Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και πήρε την ειδικότητα του Μικροβιολόγου.

Υπηρέτησε ως Επιθεωρητής Ελονοσίας από το 1937 έως το 1939 σε Θράκη και Ανατολική Μακεδονία, απ’ όπου έχει πολύ πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τον αγώνα κατά της ελονοσίας της περιόδου αυτής.
Το 1939 κατατάσσεται σαν έφεδρος ανθυπίατρος στον Ελληνικό Στρατό και την περίοδο του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου υπηρετεί στα Ιωάννινα ως Επικεφαλής του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου.
Μετά την απελευθέρωση υπηρετεί σε Θεσσαλονίκη, Χανιά και Ρόδο έως το 1947.

Το 1947 μεταβαίνει στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου κατά το διάστημα της επιδημίας χολέρας και αναλαμβάνει Διευθυντής του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου του Κοτσίκειου Ελληνικού Νοσοκομείου Αλεξάνδρειας.
Το 1949 παντρεύεται εκεί την Ισμήνη Χαλκούση, με την οποία αργότερα απέκτησε δύο γιους.

Ένα χρόνο μετά μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη στο Cornell Medical College στον καθηγητή Γεώργιο Παπανικολάου και παίρνει την ειδικότητα του κυτταρολόγου με εξειδίκευση στο Pap Test.
Το 1954 επιστρέφει στην Αθήνα όπου αναλαμβάνει Διευθυντής του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου του Λαϊκού Νοσοκομείου μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Απεβίωσε στις 16 Ιουνίου του 1977.

Ο πατέρας μου όλα τα καλοκαίρια τα περνούσε με την οικογένειά του στη Μύκονο, όπου διέμενε στο σπίτι της μητέρας του και γιαγιά μου Μαρίας Τριανταφυλλίδη στη θέση Λίμνη της Χώρας (οδός Κουζή Γεωργούλη και Ζ. Πιτταράκη γωνία).

Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά, αλλά και λόγω της ειδικότητας του ως Ιατρού Κυτταρολόγου, με τη φωτογραφία από τα φοιτητικά του χρόνια και υπάρχουν περισσότερες από 3.000 φωτογραφίες, αρνητικά και διαφάνειες με τοπία, φιλικές παρέες, την οικογένειά του, απ’ όλες τις περιοχές όπου έζησε.
Γι’ αυτό το λεύκωμα διάλεξα τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου 100 φωτογραφίες που μας ταξιδεύουν πίσω στη Μύκονο που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.
Το λεύκωμα είναι αφιερωμένο στη Μύκονο και τους φίλους του πατέρα μου.

Από παιδί κι εγώ κάθε καλοκαίρι περίμενα με ανυπομονησία πότε θα έρθω για διακοπές στη Μύκονο όπου δυστυχώς δεν έμενα παραπάνω από 15 με 20 μέρες.
Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η μουσική του Χατζιδάκι που έβαζε το «ΠΑΝΤΕΛΗΣ» φεύγοντας από τον Πειραιά και ακόμα θυμάμαι τη θλίψη που είχα όταν τελείωναν οι διακοπές και χαιρετούσαμε το Νησί από το πλοίο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.
Μερικά καλοκαίρια επειδή μαζευόμασταν όλη η οικογένεια στο σπίτι της γιαγιάς μου, οι γονείς μου φιλοξενούνταν στο σπίτι της θείας μας, Λένας Σκριβάνου, που ήταν μεγαλύτερο από το δικό μας και βρισκόταν εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Μουσείο της και το Ναυτικό Μουσείο (ήταν τότε ενοποιημένα).
Εκεί μαζευόμασταν τα απογεύματα και παίζαμε στην αυλή, στα γύρω στενά και στα 3 πηγάδια, όταν δε η μπάλα ξέφευγε και έπεφτε στην αυλή της κας Φούσκη που ήταν απέναντι, κανένας δεν πήγαινε να την πιάσει, γιατί ο σκύλος της μας είχε δαγκώσει όλους.
Θυμάμαι ακόμα τα μπάνια στη Μεγάλη Νάμμο, στον Πλατύ Γιαλό, στον Ορνό, τη λάντζα που μας πήγαινε στον Άγιο Στέφανο και τις εκδρομές στον Καλαφάτη με το λεωφορείο όταν πρωτοφτιάχτηκε εκεί το ξενοδοχείο. Τα βράδια τα περνούσαμε στο θερινό σινεμά «Άρτεμις» στη Λάκκα και αργότερα στο «Λητώ» ή με βόλτες στην παραλία.
Δυστυχώς όμως τα χρόνια της δικής μας αθωότητας τελείωσαν και μαζί  με αυτά φοβάμαι πως τέλειωσαν και τα χρόνια της αθωότητας του νησιού μας.

Για την έκδοση αυτού του λευκώματος θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου, το φίλο μου Ηλία Καψάλη, τον εκδοτικό οίκο Ελευθερουδάκη, τη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Προβολής Μυκόνου για τη φιλοξενία της και όλους όσους ασχολήθηκαν με την έκδοση αυτή, αλλά ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κο Παναγιώτη Κουσαθανά που με ενθάρρυνε και ασχολήθηκε προσωπικά και με ιδιαίτερη αγάπη με αυτό.